Endonezya Halkının İslam’a Geçmesini Sağlayan Güzel Ahlak

Gönlü İslâm’ın güzellikleriyle yoğrulmuş, kumaş ticareti ile uğraşan Müslüman bir tacir, günün birinde kumaşlarını bir gemiye yükleyerek Endonezya’ya gider ve oraya yerleşerek ticaretine devam eder. Onun dışında da bölgeye yerleşmiş bazı Müslüman tacirler vardı.

Getirdiği kaliteli kumaşlar tam da halkın aradığı istediği özelliklere sahiptir. Kendisi ise kanaat sahibi bir mümin olduğundan; “Varsın kazancım az olsun, lâkin temiz ve helâl olsun” düşüncesindedir. Bu sebeple gabn-i fâhiş denilen, bir malı değerinin çok üstünde satmaya hiç meyletmez. Kısa zamanda zengin olma hayal ve hırsına kapılmaz.

İşe geç geldiği bir gün, tezgâhtarın sattığı mallardan çok yüksek bir kâr elde ettiğini görür ve bunun üzerine tezgâhtar ile aralarında şöyle bir konuşma geçer:

– Hangi kumaştan sattın?

– Şu kumaştan efendim.

– Kaça sattın?

– On akçeye.

– Nasıl olur? Beş akçelik kumaşı on akçeye nasıl satarsın? Adamcağızın bize hakkı geçmiş. Görsen tanır mısın onu?

– Evet, tanırım!

– O hâlde hemen git ve o müşteriyi buraya getir. Onunla vakit kaybetmeden helâlleşmem lâzım.

Tezgâhtar gider, müşteriyi bulup getirir. Dükkân sahibi, müşteriyi karşısında görür görmez, kendisinden helâllik ister ve tezgâhtar tarafından alınan fazla parayı da müşteriye uzatır. Müşteri ise daha evvel hiç karşılaşmadığı bu güzel muamele karşısında hayret içinde kalır. Kendi kendine; “Hakkını helâl et” cümlesinin manasını kavramaya çalışır.
Bu hâdise, kısa sürede dilden dile dolaşır. Çok geçmeden de kralın kulağına kadar ulaşır.

Sonunda kral, kumaş tüccarını saraya çağırır ve:

– Sizin yaptığınız bu davranışı daha önce biz ne duyduk, ne de gördük! Sizin bu hâliniz, bize bir muamma oldu. Bunu izah eder misiniz? diye sorar.

Tüccar ise kemâl-i edeple:

– Ben bir Müslüman’ım. İslâm’da mülk, Allah’ındır. Kul sadece bir emanetçidir. Ayrıca İslâm’da haksız kazanç, faiz, istismar, gabn-i fâhiş (kandırmak suretiyle değerinin çok üstünde satış yapmak) ve toplumun zararına olan bütün satışlar yasaktır. Bu alışverişte ise müşterinin bana hakkı geçmişti. Dolayısıyla kazancıma haram karışmıştı. Ben sadece bir yanlışı düzelttim, diyerek cevap verir.

Bunun üzerine kral:

– İslâm nedir, Müslüman olmak neyi gerektirir? gibi soruları peş peşe sıralamaya başlar.
Tüccar da soruları birer birer, güzel bir üslûpla cevaplandırır.

Böyle bir dinin varlığını bu vesileyle ilk defa duyan kral, fazla vakit geçirmeden İslâm ile şereflenir. Daha sonra kısa bir müddet içinde halk da Müslüman olur.

İşte dünya devletleri içinde -yaklaşık 250 milyonluk- en yoğun Müslüman nüfusuna sahip olan bugünkü Endonezya’nın İslâm’ı kabul etmesinde etkili olan faktör, belki de sadece bu beş akçelik kumaş ticaretinde sergilenen İslâm ahlâkıdır.

Yorumlar

Henüz yorum yapılmamış.

Sayfa başına git
Yandex.Metrica